Als ik zelfs de gpx vergeet van te voren op deze site te zetten, dan is er toch wel iets mis met mijn motivatie. Maar goed, hieronder dus de gpx zoals we die gereden hebben. Mocht je het nog een keertje willen rijden.
GPX: DWL 25-12.gpx
Het rondje van vandaag was mistig. Heel erg mistig. George had al besloten om vanochtend om te draaien. In het noorden was het zicht zo beperkt dat hij het niet verantwoord vond. Er waren momenten dat ik geen 75 meter kon zien, wat best ongemakkelijk was.
De start
Het rijden in een groep geeft dan toch een wat veiliger gevoel. Op andere momenten kan ik Gert net zien rijden. Acht velomobielen in de mist is toch wel een erg leuk gezicht.
Al rijdend over de Zuiderweg valt me iets op. De kleur wit is het beste te zien in de mist. Fred zijn DF steekt mooi af tegen het grauw van de mist. Ook de witte delen van de BM van Nico is goed te zien. Grijs is volledig aan het oog onttrokken. Ik herken de fiets van Gert in de verte door een oranje waas. Het groenblauwe van de Snoek van Jules is net als grijs een goede camouflage kleur. Donkere kleuren als het bordaux van Elly, of het blauw van Nico zijn slechte een wazige donkere vlek. Mijn oranje kleur en het groen van Mick zal daar ook onder vallen.
Zuiderweg
Het goede nieuws is dat we 8 rijdende kerstballen met lichtjes zijn. Auto’s kunnen ons goed zien. Deze hebben geen mistlamp aan, wat terecht is (het zicht is meer dan 50 meter), maar de achterlichten verdwijnen toch snel in de mist. De felle led lampjes van ons, zijn van ver nog zichtbaar. Ook goed om te weten. Een auto had geen lichten aan. Gebeurt mij ook wel eens… Zucht.
Ook echt heel leuk zijn die racefietsers die dit weer niet als een aanleiding zien om lichtere kleding aan te doen of een lichtje aan te doen. Bljikbaar hebben zij geen zicht nodig. Ze hoeven ook niet gezien te worden. Wellicht hadden ze na het aanschaffen van de hippe donkere kleding en de ultralichte kostbare fiets geen geld meer voor een lampje. Tien focking euro bij de Action heren (en enkele dame)!!! En dan heb je ook nog lampjes die oplaadbaar zijn via USB-C en een remlicht mogelijkheid. Ik wil me niet te hard uitdrukken, maar ik vind het sukkels. Allemaal. Van de tien racefietsers die we zijn tegen gekomen had de dame in kwestie een ledlampje voor, waarvan de batterijen bijna op waren. Een paar hadden achterlichten (als je goed keek). Slechts eentje had een goed zichtbare voorlamp.
Ons plasplekje.
Dat is dan weer een voordeel van de e-bikes van tegenwoordig. Die hebben allemaal goede verlichting op 12 Volt, die werkt zolang de accu gevuld is met prik.
Maar goed, we rijden verder en ik zie een Grote Zaagbek op het Noordhollands kanaal bij West Graftdijk zwemmen. Ik ben een blij ei…
Le Quest 107
In Avenhorn bij ons pauzeplekje worden we verrast door Richard, die zijn Quest 107 buiten heeft geparkeerd. Hij blijkt te oefenen voor een sponsor tocht naar Tour de Als in Frankrijk. Dat gaat in juni plaatsvinden en hij moet nog flink trainen, vindt hij zelf. Ik denk dat hij gedurende het eten genoeg tips heeft gekregen om zijn leven in de velomobiel iets aangenamer te maken.
Staatsieportret
Na de lunch hebben we het bekende kleef af ritueel. Piet rijdt naar Hoorn, Nico naar Julianadorp en Richard besluit op eigen tempo naar Wormerveer te rijden. Met 6 fietsen rijden we de iets minder mistige terugtocht naar mijn huis.
Langs het spoor
De dijken
Iedereen is s’avonds weer veilig thuis.
Mick heeft zijn verhaal op zijn blog gezet.
Foto’s zijn van Hans, Gert en Richard.
