Dit is het eerste snelle verslag. Als ik thuis ben zal ik foto’s en video’s toevoegen.
Donderdag spreek ik af met Fred om rond 16:00 uur bij de pont van Amsterdam te zijn. Daar wacht ik met een ijsje in de schaduw van het cafeetje op zijn komst. Een goed rustig begin van onze tocht naar Wilco in Rijswijk
Als Fred er is nemen we de tijd en dan razen we door Amsterdam zoals alleen Fred dat kan. Het is heel prettig om niet te hoeven navigeren in het drukke centrum en een blind vertrouwen te kunnen hebben in de navigator voor je.
Na Amsterdam rijden we langs het Amsterdam Rijn Kanaal. Deze zien we zeer vaak op deze route, wat fijn is want dit geeft ons een keuyrige rechte weg. Het nadeel is dat de boomwortels door het wegdek komen en er af en toe eem stukje ouderwetse klinkers liggen. Maar het geeft een goed gevoel van onderweg zijn en daar gaat het om.
De foto’s komen later en die laten een steeds groenere omgeving zien. Na 90 km of zoiets zijn we bij Wilco. In de omgeving hadden we al een flink stel mooie huizen gezien, sommige zagen er meer uit als moderne kastelen of een landgoed, maar het huis van Wilco en Petra mag er ook zijn. We parkeren onze fietsen op het gras dat eigenlijk van de buurman is en begroeten onze gastheer en George, Arnold en Cees.
Plannen worden gesmeed en de zeer schappelijke tijd van 10 uur wordt afgesproken. Het is immers “maar” 5 of 6 uurtjes rijden, aldus George. We reden hierheen met een gemiddelde van 30 km/h. Okay, daar moet ik even over nadenken… Fred en ik hadden al bedacht als de jongeheren het op hun heupen krijgen en wij het niet konden bijbenen we ze wel in Sittard terug zouden zien.
’s Ochtends heb ik uitgerekend dat mijn ondersteuning ongeveer 130 of 140 km kan redden bij een hoge snelheid. Om te voorkomen dat ik in de heuvels stil zou staan en zelf aan de slag moest, ben ik voorop gaan rijden. Ik had de ondersteuning uit gelaten en zorgde dat ik een tempo reed die ik in ieder geval 30 km kon volhouden. Na die 30 merkte ik dat het lijf nog wel wat kon. Na 40 km was het muntje nog niet op (oh wow ik rijd 40 km zonder pijn, dat is fijn zeg), maar doe ik wijs en zet de ondersteuning aan. Daarnaast laat ik me afzakken tot in het peloton, zodat iemand anders de navigatie kan doen.
Halverwege nadat we een gezonde snack hebben genuttigd. Nou ja, patat is groente toch, ik had zelf nog wat bio meuslibolletjes maar compenseerde dat met een milkshake.
George zetten daarna het gas erop en ging de snelheid af en toe naar 35 km/h.
We kwamen rond 5 uur aan op de baan en ik ben eigenlijk zonder nadenken direct mijn vrijwilligers shirt gaan ophalen. Voor ik het weet ben ik bezig bij de tijdwaarneming voor de snelste rond. Als de wedstrijden zijn afgelopen besluit ik met Joop en Jos die beiden in een Sinner Mango rijden, naar de camping te rijden. Daar slaat, waarschijnlijk door vermoeidheid, de pech toe. Joop stopt als goed Brabander voor een mevrouw die wil oversteken bij een zebrapad en ik ben een seconde afgeleid en rijd in zijn rechterzijkant. Geschrokken nemen we de schade op. Een flinke deuk bij Joop en mijn ego en een gat in de achterkant. Verder is de fiets gelukkig werkend, dus kunnen we verder rijden.
Aangekomen op de camping maken we foto’s van zijn schade. Morgen mag Ymte een schatting van de schade maken.
Nog een beetje hyper van alle indrukken en het idee dat ik 165 km heb gereden op 1 dag en nog steeds leef, blijf ik nog wat napraten met de lieve ligfietsers op de camping.
In het donker zet ik mijn tent op. Dat lukt opvallend goed. Ik ben moe genoeg om te kunnen slapen, maar toch lukt dat zo’n eerste nacht niet heel goed. Daarbij besluiten een merel en een zwartkop een concert te geven om half vijf. Vast goed bedoeld…
Zaterdag heb Marloes en ik afgesproken dat Marloes de ochtendsessie doet. Dat geeft mij de gelegenheid om iets langer te slapen. Maar de warmte stuurt mij rond half acht uit de tent.
De dag op het Bike Park is geweldig. Vrijdag was de sfeer al goed, maar nu is het nog drukker. Er staan stands van ligfietsverkopers, er zijn hele mooie wedstrijden te zien en mensen nemen de tijd om met mede ligfietsers een praatje te maken. Sjoerd en Rembrand zorgen voor een goede begeleiding van de wedstrijden en de vele vrijwilligers maken het een veilige wedstrijd. Leuk is ook de EHBO, die ontzettend enthousiast is en met Mark meeloopt om te zien hoe ze bij een omgerolde velomobiel moeten handelen. Het was duidelijk te horen dat ze er zin in hadden en tegelijkertijd hoopten dat het niet zou gebeuren.
Het is een beetje lastig om iets over de wedstijden te vertellen. Je moet erbij zijn geweest om het te beleven. De foto’s die nog komen geven hopelijk een beter beeld, dan wat ik kan omschrijven. Maar er wordt hard gereden, maar er wordt ook rekening met elkaar gehouden. Mooie strijd en morgen zullen we zien wie de wereldkampioenen zijn.
Nu nog even socialisen en slapen.
